Dan kada legendarni sleaze-rokeri Faster Pussycat izbacuju novu muziku se kod nas piše crvenom bojom, tako da nikakva fudbalska lakrdija ne može da pokvari raspoloženje. Novi, dvostruki singl, na jednoj strani otkucava ime Like A Ghost, dok sa druge stoji Pirate Love.
Ako se pitate zašto opet pesma Pirate Love (obrada Johnny Thunders-a), koju smo već imali prilike da čujemo prilikom izlaska pesme NOLA, odgovor leži u tome što su u međuvremenu promenili izdavačku kuću. Sada su pod patronatom sjajne australijske Golden Robot Records, a i Taime Down iz nekog razloga voli da se sa obe strane ploče čuje po jedna pesma.
Sve u svemu stvar Like A Ghost je ono čemu se najviše radujemo. Imaju Fasteri dosta novih pesama. Nakupilo se to tokom ovih petnaestak i više godine. Pitanje je samo kada će Taime dat iznak da se sve to lepo izbaci u vidu novog kompletnog albuma. Možda je ova promena izdavača dobar korak koji vodi ka tome.
Dobrodošli u nastavak serijala Muzički Vektor u kojem pričamo o rock i metal bendovima iz 80-ih, 90-ih kao i o bendovima novijeg datuma. Nakon prve epizode, u kojoj smo predstavili oko 70 grupa i nakon što smo imali puno pozitivnih komentara, odlučili smo se da priču produžimo, tako da vam u naredne dve epizode donosimo priču o još oko 120 grupa koje pripadaju korpusu glam/sleaze rock/metal bendova.
U drugom delu serijala nastavljamo sa grupama koje zbog vremena i prostora nisu uspele da se nađu u prvobitnoj emisiji poput Firehouse, Tykketo, XYZ, Roxy Blue, EMN, Tora Tora, Black Veil Brides , Angels In Vein, Bloddy Heels i dr. a pričamo i o tome koliki su uticaj na njih ostavili velikani poput Aerosmith, Kiss i Ozzy Osbourne.
Došao je i taj trenutak, da popričamo malo na temu rock i metal bendova iz 80-ih. Mnogo puta smo ih do sada pominjali. Mnogo puta pisali i izveštavali o tome šta se sa nekima od njih dešava. Uradili i smo i dobar broj recenzija.
U svim tim spisima i zabeleškama, trudili smo se da vam svaki bend predstavimo napreciznije što možemo. U nekim situacijama to nije bilo lako. Problem leži u tome kako grupe koje pripadaju ovom muzičkom pod-žanru, odnosno muzičkom kompasu koji karakteriše jedno vreme i jedan način života, da nazovemo pravim imenom. Naziv Hair Metal koji se odomaćio tek nakon dvehiljaditih nije pravi naziv za sve ove grupe i na neki je način i pogrdan. Sa sobom nosi izvesnu stigmu.
U toku najluđe decenije ovi su se bendovi jednostavno zvali Hard Rock, Metal, Glam Metal, Sleaze Rock, Sleaze Metal ili jednostavno 80's metal. U odnosu na one iz sedamdesetih bili su neka vrsta nadgradnje, sledećeg koraka, sa modernijim zvukom i pristupom muzici. U odnosu na alternarivu iy 90-ih, opet nešto drugačije.
Sve u svemu, kako više ne bi dužili, spremili smo vam još jednu unikatnu epizodu, koju smo nazvali Muzički Vektor i u kojoj ćemo vam pokazati koje su to najsitnije razlike između pomenutih odrednica kao što su Glam i Sleaze, Rock i Metal. Imaćete prilike da se podsetite velikog broja bendova koje i sami znati ali ćemo pričati i o nekim drugim, manje poznatim, koje ne pominjemo baš tako često. Biće tu i nekoliko novijih grupa, koje ne pripadaju korpusu 80-ih, čisto da bi se uvidelo u kom pravcu je ova muzika evoluirala.
Epizodu pogledajte ovde:
Na našoj plejlisti možete pronaći i poslušati bendove koje smo pominjali, kao i i mnoge druge koje smo ovoga puta propustili!
Drugi put ovog vikenda imamo vest koja dolazi od jednog benda iz takozvane "velike švedske četvorke". Ovoga puta su u pitanju geteburški street metalci Hardcore Superstar koji kreću sa pormocijom svog novog albuma singlom Catch Me If You Can.
Poslednji put Hardcore Superstar su se studijski oglasili pre tri godine albumom You Can't Kill My RnR, nakon kojeg su proputovali svet uzduž i popreko, i to više puta, sve dok ih pandemija nije prisilila da se primire i posvete novoj muzici. A ta nova muzika, u vidu dvanaestog albuma u karijeri ovog sjajnog benda, čeka nas u martu 2022.godine i nosiće naziv Abrakadabra. Bend i dalje nastupa u postavi koja se nije menjala poslednjih dvanaest godina: Jocke Berg (vokal), Vic Zino (gitara), Magnus Ade Andreasson (bas) i Martin Sandvik (bubnjevi).
Prvi utisci nakon preslušavanja novog singla su da je bend izgleda rešio da se vrati onom zvuku koji ga je proslavio, odnosno u vreme druge polovine dvehiljaditih i poker albuma HC (2005), Dreamin In A Casket (2007), Beg For It (2009) i Split Your Lip (2010). Agresivno, glasno, furiozno i sleazy! To je onaj Hardcore Superstar koji smo čekali.
Pre nekoliko godina smo pisali u albumu HCSS iz 2015.godine, Recenziju tog izdanja, kao i podatke o samom bendu, možete pročitati na ovom linku.
Pesma će se nači na albumu, sedmom u karijeri ovog benda iz Malmea, koji će nositi naziv Street Lethal i biće dostupan 5.novembra ove godine. Kao i u slučaju prethodnog izdanja, iza ovog takođe stoji italijanska izdavačka kuća Fronriers records.
Po rečima pevača Danny Rexon-a, pesma Anthem For America je poziv omladini SAD na akciju i povratku rock muzici od koje su se dosta udaljili poslednjih decenija. Praveći omaž svojim idolima iz 80-ih i 90-ih, Crazy Lixx pokazuju kako se to zapravo može raditi i danas i pozivaju svoje vršnjake iz kolevke ovog žanra da naprave ponovo naprave Ameriku rock silom kakva ona zapravo i jeste.
Pored Danny Rexon-a grupu čine još i gitaristi Chrisse Oslon i Jens Lundgren, basista Jens Anderson i bubnjar Joel Cirera.
Da li će se Amerikanci ponovo vratiti rock muzici posle ovog singla, nije lako odgovoriti. Ono što je za nas bitno sa druge strane, jeste blizina i mogućnost dovođenja ovakvih bendova na naše prostore, što se godinama iz nekog razloga potpuno zanemaruje.
After almost ten years of anticipation New York rockers Wildstreet released their third album simply named III. For someone who is discovering this band right now that might sound like a huge gap in band's discography, but in reality it was quite an opposite. The band adopted that new approach which is now known as a "releasing singles strategy" that started all the way back in 2017. It is a legitimate strategy nowadays by the way, but you know what, nothing beats the day when an album is released. Sure it means more streams and more buzz created for every single release but in the end it's an album that gives us all the required ingredients to understand what one band really is about.
And what is Wildstreet all about than? Led by the charismatic singer and frontman Eric Jayk, complemented with a group of first class musicians Jimmie Marlowe (guitars), Johnny D (bass), Lock (drums) and Dom (guitars), this five-piece unit is a group that you simply cannot miss if you are into pure sleaze hard rock. But things are not just that simple when Wildstreet is involved, especially when you start digging the album itself. It starts on a very high note with an opener Tennessee Cocaine in the vein of the sound trademarked by the late 80's bands from both Sunset Strip and New York acts such as Faster Pussycat, Guns N Roses, The Throbs and even Spread Eagle. High-octane blazing guitar riffs combined with Eric's dirty and raspy vocals and some stone hard throbbing rhythm section will immediately bring you back in the era when rock n roll was about sleaze, debauchery and fun, like for example in the second song of the album called Three Way Ride. Next one Set It Of is a bit different with that crunchy riffs and some subtly layered synths underneath which alludes that Wildstreet is not afraid to go into an experimentation. After that things get a little bit mellower as we have the first ballad of the album which is well written and flawlessly performed.
The other half of the album starts with a furious rocker Midnight Children which was the only remaining song, the last peace of a puzzle, that we hadn't heard as a single. And boy, what a song it is. After ballad-style relaxing this song feels like a hurricane that is coming to destroy everything on it's way. It has almost a Judas Priest vibe with all that galloping riffs, screaming vocals and pounding bass lines. It is also the moment when the whole story is becoming more serious, more scarier, darker and gloomier which continues all the way to the end. The next one is Born To Be, which is in our opinion one of the best songs that Wildstreet has written. Remember all that sleaze and debauchery mentioned before? Yes it is still present here but it is now on a whole different level than before. This is where the band proves that it is not all about being stuck in the 80's or early 90's. Modern hard rock can also be fueled by all those ingredients and remain fresh and relevant. Next tune called Raise Hell is a pure proof of that. By the way this songs was the first one to be released back in 2017.
And now ladies and gentleman, prepare yourself for a "seven and a half minutes psychological thriller that uses a horror influenced metaphor to paint a picture of the depths in a main characters madness". Yes, you heard it! It is exactly how Gabe Anel from Hair Metal Mixtape described it along with Eric Jayk in episode the no.4 of his show. That is the song that closes the album and it is called simply - Mother. I also have just one word for it - EPIC. And it really is. It's and epic tune that we are sure nobody expected to hear in Wildstreet's catalog. It is Coma (GNR) level epic to be precise. Just pay attention to those creepy Eric's vocals and sinister guitar riffs and you'll get the feeling of being inside a house tormented by ghosts and madness for real.
As I mentioned before the other half of the album is the place where Wildstreet showed us that they are not afraid to experiment with stuff. The aforementioned song Mother just proves and seals that claim. In conclusion, Wildstreet is unquestionably not just another sleaze rock band stuck in the 80's. It is a cool and modern hard rock band with some obvious sleaze-glam influences which combines elements of old and new sometimes entering more classic rock, pop and even doomy-gothic influences.
On the other hand, I must say that despite all that great music, Wildstreet is one of the most hard working bands in rock'n'roll right now. They are all over the place and they always have something new and something fun for their fans. I hope they will get even more of that attention by the fans around the globe, cause they really deserved it.
Osnivač i frontmen losanđeleske street-rock grupe Love/Hate, Jizzy Pearl, gostovao je nedavno u podkastu Waste Some Time For Jason Green, koji vodi i uređuje Jason Green, u kome je izneo nekoliko zanimljivih stvari koje se tiču njegove dalje karijere.
Pre svega, u ovoj epizodi glavna tema bila je knjiga koju Jizzy Pearl napisao i izdao još 1999.godine i koja nosi naziv I Got More Crickets Than Friends. U toj knjizi Jizzy na jedan vrlo zanimljiv i unikatan način opisuje sosptvenu karijeru na LA Sunset Strip sceni kroz radnju i likove koji su izmišljeni ali odgovaraju pravim ličnostima toga doba. Svi usponi i padovi njega i njegovog tadašnjeg benda Love/Hate opisani su u stilu Bukovskog. Po rečima samog autora ovo nije samo još jedna obična autobiografska muzička knjiga na kakve smo navikli. Osim pomenute knjige Jizzy je najavio i reizdanje preostalih knjiga iz ovog serijala, tako da će u narednom periodu i one postati dostupne na njegovom web sajtu.
Pored toga Jason i Jizzy osvrnuli se sa na neke od zanimljivijih tema iz Pearl-ovog života. Nakon propasti losanđeleske muzičke scene kasnih devedesetih Jizzy Pearl se čak obreo i u porno industriji gde je radio kao pisac i urednik porno magazina. Nakon toga se pridružio bendovima L.A. Guns i Ratt početkom dvehiljaditih a za one koji možda nisu znali, trenutno nastupa sa grupom Quiet Riot. Poznato je i njegovo razapinjanje na slovu Y čuvenog holivudskog znaka koje je prenosila televizija. Jizzy Pearl je na tom mestu proveo razapet nekoliko sati sa ciljem da skrene pažnju na bendove scene koji su polako počeli da se puštaju niz vodu.
Osim svega ovoga Jizzy Pearl je izbacio i novi solo singl pod nazivom Soul Mama i najavio izlazak album za početak 2022.godine.
Ostale novitete možete poslušati na našoj plejlisti
Da, dobro ste čuli! Legendarni losanđeleski rokeri Faster Pussycat izbacili su novi, dupli singl, posle gotovo petnaest godina pauze koliko je prošlo od njihovog poslednjeg studijskog izdanja Power And The Glory Hole i na ovaj način, singlovima NOLA i Pirate Love otvorili jednu sasvim novu stranicu svoje biografije.
Verniji fanovi ovog benda, inače jednog od bendova rodonačelnika tzv. sleaze rock podžanra, i jednog od velike “cathouse-gypsy-street” scene Los Anđelesa poznih osamdesetih, mogli bi da se ne slože sa tezom da se na novu muziku Fastera čekalo od 2006.godine, obzirom da je bend 2011. izbacio kompilaciju obrada kao i jednu singl-obradu iz 2016.
Međutim, pesma pod imenom NOLA koju su nam upravo predstavili, a koja će se naći na A strani sedmoinčne ploče i koja se može naručiti sa bendskog sajta, predstavlja ipak prvo autorsko delo posle toliko puno godina.
Pesma NOLA je posvećena gradu New Orleansu za koji je frontmen benda Tamie Downe vezan. Na B strani ovog singla, odnosno na striming servisima može se poslušati i pesma Pirate Love koju je originalno izvodio Johnny Thunders, jedan od mnogobrojnih idola samog pevača Fastera.
Prema najavama samog benda, oni na na ovome ne nameravaju da zastanu. U planu je izdavanje još nekoliko ovakvih duplih singlova, sa jednom autorskom pesmom i jednom obradom. Do tada nam ostaje samo da uživamo u ovim fantastičnim, unikatno prljavim i svežim rock numerama. Valja pomenuti da se na ovim dvema pesmama primećuje blagi povratak korenima, odnosno hard rock-u sa ukusom sleaze-a, dok je industrial momenat takođe prisutan u izvesnoj, ali nešto manjoj meri u odnosu na album iz 2006.godine.
Grupu Faster Pussycat čine osnivač Taime Down, novopridošli gitarista Sam Koltun iz grupe Budderside, gitarista Xstian Simon, basista Danny Nordhal(The Throbs) i bubnjar Chad Stewart kao dugogodišnji članovi ove grupe.
Ostale novitete možete poslušati na našoj Junkyard Top Rock plejlisti.
Njujorška hard rock grupa Wildstreet realizovala je sedmi po redu singl pod nazivom Mother, u okviru promocije albuma Wildstreet III koji je planiran za 25.jun ove godine.
Na albumu će se naći osam pesama a rad na istom započet je još 2017.godine izlaskom prve numere u nizu pod nazivom Raise Hell.
Ovaj vid realizacije muzike potpuno je u skladu sa vremenom u kojem živimo i načinom na koji se ophodimo prema muzici. Mnogi svetski poznati muzičari potpuno su napustili koncept izdavanja albuma i prešli na danas dosta prihvatljiviji model singl po singl.
Zato i ne treba da čudi rečenica sa početka teksta, obzirom da su momci iz grupe Wildstreet učinili istu stvar. Stoga numera Mother, koju naravno možete poslušati i na Junkyard plejlisti, stiže u kombinaciji sa lyric videom koji možete pogledati ovde.
Grupu Wildstreet čine pevač Eric C. Jayk, gitaristi Jimmie Marlowe i Dom, basista Jonny D i bubnjar Lock.
Ostale novitete poslušajte na našoj Junkyard Top Rock plejlisti
Priča o grupi Wildstreet počinje još 2006.godine i to na jednoj od najpoznatijih svetskih muzičkih scena, tačnije na ulicama New York City-a. Za ove momke se može reći da predstavljaju unikatni izdanak njujorškog street sleaze rock-a, u stilu nekih od starijih kolega poput New York Dolls, Spread Eagle ili The Throbs, ali i poput mnogo poznatijih kolega sa zapadne američke obale od kojih su nesumnjivo i crpeli dobar deo svoje inspiracije.
Međutim, Wildstreet kao i mnogi sleaze/glam bendovi novije generacije nikako nisu samo uprošćena kopija svojih prethodnika, niti bilo kakva vrsta nostalgije, kako se bendovi ovog žanra u nekim krugovima još uvek tretiraju. Oni zapravo balansiraju između te neodoljive i neponovljive estetike, koju je ovaj žanr inznedrio, kao i modernih muzičkih uticaja današnjice, tako da apsolutno zvuče u skladu sa vremenom u kojem se nalazimo. Na taj način generacijski prenose ono najbolje iz pomenutog žanra ali ga i na svoj sopstveni način nadograđuju elementima pop-a, punk-a i drugih modernih uticaja.
Svoj prvi album/EP izbacuju 2009. pod nazivom Wildstreet dok drugo izdanje dolazi dve godine kasnije pod nazivom Wildstreet ... Faster.... Louder. Nakon toga sviraju na mnogim velikim festivalima širom SAD sa nekim od najzvučnijih imena poput L.A. Guns, Avenged Sevenfold, Balck Veil Brides, Faster Pussycat i dr. Nakon pauze od nekoliko godina i bojazni da će bend prestati sa radom, vraćaju se na scenu 2016.godine. Tokom 2019.godine izbacuju seriju singlova koji predstavljaju uvod u treći album koji je planiran za juni mesec ove godine. Tokom pomenute 2019. po prvi put kreću i na evropsku turneju. U 2021. osim albuma planiraju novu turneju koja je u neku ruku i počela nedavnim Livestream nastupom.
Grupa trenutno nastupa u postavi: Eric C. Jayk (vokal), Jimmie Marlowe (gitara), Jonny D (bas gitara), Lock (bubnjevi) i Dom (gitara).
Losanđesleski sleaze rokeri L.A. Guns izbacili su i drugi single pod nazivom Well Oiled Machine. Zapravo, može biti i da je ipak treći po redu... Ukoliko niste upućeni u trenutnu situaciju vezanu za ovaj bend.
O čemu se zapravo radi? Verzija koju predvodi bubnjar Steve Riley, u kojoj se još nalaze i basista i povratnik iz prve postave Kelly Nickels, potom nekadašnji basista koji sada svira gitaru Scott Griffin i pevač Kurt Frochlich, iza sebe imaju i single pod nazivom Crawl, koji je izašao krajem aprila meseca.
Ove dve pesme nikako ne treba pomešati i sa numerom pod nazivom Let You Down, koju je početkom maja izbacila druga verzija grupe L.A. Guns, koju predvode originalni gitarista i osnivač Traci Guns i originalni pevač Phil Lewis. Članovi ove grupe su još i gitarista Ace Von Johnson, basista Johnny Martin i bubnjar Scot Coogan.
Traci Guns -vs- Steve Riley, svako sa po 50% prava na korišćenje imena i znamenja ove nekada veoma cenjene grupe, nešto je što smo imali prilike da gledamo i tokom dvehiljaditih. Trenutno smo u serijalu broj 2, a kako će se sve završiti i da li će se ikada završiti, pročitajte u našoj specijalnoj analizi Ratovi pištolja drugi deo. Album Riley/Nickels verzije benda zakazan je za kraj ove godine i to pod okriljem izdavačke kuće Golden Robot Records i nosiće naziv Renegades.
